Er zijn zoveel genres in het schrijven. Ze zijn echt niet allemaal even streng. Neem nou het blog. Je kunt er alle kanten mee op. Natuurlijk is er van alles over te zeggen. Maar om te beginnen, doe lekker wat goed voelt. Echte groei, groeit mee met stappen zetten, of zoals een goede vriend Willem Mondeel ooit zei: 'In doen zit de bezieling!'

Warme groet, Lieke van Rooijen, Atelier Papoe

Van zeventig kinderen op het schoolplein naar drie kinderen (waarvan twee pubers) aan de online lessen. Het leven van een overblijfjuf gaat ook niet altijd over rozen. Maar hoe is dat nou, overblijfjuf zijn op de basisschool? Nou, als behang zonder plaksel. 

cd59cc3d-d4ec-494a-8a42-52692a8cccfajpg

Bij de overblijfjuf gaan de kinderen pas echt los. Ze mogen vrij spelen en nemen dat tamelijk letterlijk. 

  • Een vrije vorm van taalgebruik. Kan heel poëtisch zijn hoor. 
  • Het lichaam soms een beetje los schoppen. Na zo’n hele ochtend zitten, is dat best begrijpelijk. 
  • Gebruik maken van de ruimtes. Een schoolplein is minder afgebakend dan een klaslokaal. Je vindt ze in elk hoekje en gaatje.

Rijst de vraag: Is het nou leuk om overblijfjuf te zijn? Natuurlijk is het dat! Je hebt een andere blik. Je staat symbool voor de pauze. Praktijkonderwijs is bij de job inbegrepen. Dat geef je niet, dat krijg je, ervaringsleren. Het allerbelangrijkste is wel dat de overblijfjuf wondertjes cadeau krijgt. Ik geef een paar voorbeelden.

Wondertjes voor een overblijfjuf

  • Ze noemen je juf. Dat is toch best een coole titel, daar is ingenieur niets bij.

  • Ineens komen er van vier verschillende kanten kinderen naar je toe die in kanon 'Ju-uf' roepen. Je voelt je misschien overvraagd, maar zeker niet overbodig.

  • Een echte stoere bovenbouwer kijkt je wat argwanend aan en ineens breekt zijn gezicht open als je zegt: 'Jeetje moesten jullie vanochtend ook nog hard werken?'

  • Je staat bij een tafeltje tekenende kinderen en ineens voel je een klein handje je hand vastpakken.

  • Je loopt met je aftekenlijstje de klas binnen en krijgt spontaan een knuffel met glimlach van een engel.

  • En dan ineens hoor je over de poes, oma, de vakantie, nieuwe kleren, dat ze sommige dingen moeilijk vinden.

  • Ze hebben natuurlijk ook een mening over je haar. Heb je teveel uitgroei, dan ben je ineens oud. Is het te licht, dan stond het vorige beter. Nou ja, zo dus.

Samengevat: 'Kinderen, je spiegel is er niets bij!'


Ik wens iedereen die in het onderwijs werkt (nu dus ook ouders) veel wijsheid en creativiteit toe met het thuisonderwijs!


Lieke van Rooijen, Atelier Papoe



41e60683-db07-452c-8d41-4ee2596d123cjpg

Ik had het afgezworen, besloten, ik ben een autodidact.  Wat als ik voor deze opleiding tot schrijfdocent slaag. Is dit dan een breuk met mijn verleden?


Ik, die nooit meer een opleiding zou gaan volgen, werd afgelopen les geraakt door twee essays van mijn mede docenten in spe. Elk laagje onder mijn eigen tekst kroop omhoog. Ik werd stil, net als vroeger. Wilde niet vechten tegen de tranen. Waarom terug stoppen wat eruit wil. Ik viel niet, ik sprong.


De angst om te groeien, om te presteren, is minstens zo heftig als de angst om te falen, wederom.


Het antwoord op de vraag is nee, dit is geen breuk met mijn verleden. Ik draag haar mee, in gedichten, liedjes en verhalen. Heb haar bij me om te bouwen, in een ander licht. 

Lieke van Rooijen, Atelier Papoe