Er zijn zoveel genres in het schrijven. Ze zijn echt niet allemaal even streng. Neem nou het blog. Je kunt er alle kanten mee op. Natuurlijk is er van alles over te zeggen. Maar om te beginnen, doe lekker wat goed voelt. Echte groei, groeit mee met stappen zetten, of zoals een goede vriend Willem Mondeel ooit zei: 'In doen zit de bezieling!'

Warme groet, Lieke van Rooijen, Atelier Papoe

b39f9c82-3112-4bb3-8ece-82fef81f2f1fjpg

Alles goed? Ik hoor het mezelf zeggen, met een glimlach op mijn gezicht. Ik heb er al een dik uur opzitten, lekker muziekje in mijn oren, modderige wandelschoenen. Alles goed? Hij lacht zijn lach. We houden vaart, passeren en raken van elkaar verwijderd.  

Alles goed, denk ik. Natuurlijk niet. Hoe kan nou ooit alles goed zijn? De beste man is muzikant. Corona, muzikant. Alles goed! Ik schaam me een beetje, heb nog een wandelingetje te gaan om over mijn ‘alles goed’ na te denken. Ik wil meer zijn dan een 'alles goed'. Was mijn alles goed eigenlijk fout? Ik zat in mijn eigen blije bubbel. Was ik egocentrisch? Even daarvoor liep ik nog door de weilanden en stelde mijzelf de vraag waarom ik de poëziekamer had opgericht. 

  • Wil ik iets geven of kom ik juist iets halen? 
  • Maakt het uit of er veel of weinig mensen hun eigen online-poëziemoment boeken? 
  • Waarom in de vorm van een geschenk in plaats van tegen betaling? 
  • Is dat omdat ik anders bang ben dat er niemand een moment reserveert of omdat ik dit een tijd vind om iets te schenken? 

Het antwoord is niet zo eenduidig. Het een sluit het ander niet uit. De tijd speelt mee, iets moois de wereld in slingeren, verbinding zoeken speelt mee. Ik besloot dat ik al mijn vragen los ging laten. Ik had mijn keuzes gemaakt, mijn collega-dichters hadden hun keuzes gemaakt. 

Wij hebben iets te geven. We krijgen daar iets moois voor terug. We weten nog niet wat, elk moment is er een om uit te pakken. Dat uitpakken doen we samen met degene die een poëziemoment betreedt. Het thema van de poëzie week is niet voor niets ‘Samen’.

De Poëziekamer is speciaal opgericht voor de poëzieweek 2021. Boek je eigen poëziemoment op www.atelierpapoe.nl/poëziekamer. De dichters van de poëziekamer zijn Jan Eikelenboom, Drs. Anders, René Turk en Lieke van Rooijen

Lieke van Rooijen, Atelier Papoe


Van zeventig kinderen op het schoolplein naar drie kinderen (waarvan twee pubers) aan de online lessen. Het leven van een overblijfjuf gaat ook niet altijd over rozen. Maar hoe is dat nou, overblijfjuf zijn op de basisschool? Nou, als behang zonder plaksel. 

cd59cc3d-d4ec-494a-8a42-52692a8cccfajpg

Bij de overblijfjuf gaan de kinderen pas echt los. Ze mogen vrij spelen en nemen dat tamelijk letterlijk. 

  • Een vrije vorm van taalgebruik. Kan heel poëtisch zijn hoor. 
  • Het lichaam soms een beetje los schoppen. Na zo’n hele ochtend zitten, is dat best begrijpelijk. 
  • Gebruik maken van de ruimtes. Een schoolplein is minder afgebakend dan een klaslokaal. Je vindt ze in elk hoekje en gaatje.

Rijst de vraag: Is het nou leuk om overblijfjuf te zijn? Natuurlijk is het dat! Je hebt een andere blik. Je staat symbool voor de pauze. Praktijkonderwijs is bij de job inbegrepen. Dat geef je niet, dat krijg je, ervaringsleren. Het allerbelangrijkste is wel dat de overblijfjuf wondertjes cadeau krijgt. Ik geef een paar voorbeelden.

Wondertjes voor een overblijfjuf

  • Ze noemen je juf. Dat is toch best een coole titel, daar is ingenieur niets bij.

  • Ineens komen er van vier verschillende kanten kinderen naar je toe die in kanon 'Ju-uf' roepen. Je voelt je misschien overvraagd, maar zeker niet overbodig.

  • Een echte stoere bovenbouwer kijkt je wat argwanend aan en ineens breekt zijn gezicht open als je zegt: 'Jeetje moesten jullie vanochtend ook nog hard werken?'

  • Je staat bij een tafeltje tekenende kinderen en ineens voel je een klein handje je hand vastpakken.

  • Je loopt met je aftekenlijstje de klas binnen en krijgt spontaan een knuffel met glimlach van een engel.

  • En dan ineens hoor je over de poes, oma, de vakantie, nieuwe kleren, dat ze sommige dingen moeilijk vinden.

  • Ze hebben natuurlijk ook een mening over je haar. Heb je teveel uitgroei, dan ben je ineens oud. Is het te licht, dan stond het vorige beter. Nou ja, zo dus.

Samengevat: 'Kinderen, je spiegel is er niets bij!'


Ik wens iedereen die in het onderwijs werkt (nu dus ook ouders) veel wijsheid en creativiteit toe met het thuisonderwijs!


Lieke van Rooijen, Atelier Papoe



41e60683-db07-452c-8d41-4ee2596d123cjpg

Ik had het afgezworen, besloten, ik ben een autodidact.  Wat als ik voor deze opleiding tot schrijfdocent slaag. Is dit dan een breuk met mijn verleden?


Ik, die nooit meer een opleiding zou gaan volgen, werd afgelopen les geraakt door twee essays van mijn mede docenten in spe. Elk laagje onder mijn eigen tekst kroop omhoog. Ik werd stil, net als vroeger. Wilde niet vechten tegen de tranen. Waarom terug stoppen wat eruit wil. Ik viel niet, ik sprong.


De angst om te groeien, om te presteren, is minstens zo heftig als de angst om te falen, wederom.


Het antwoord op de vraag is nee, dit is geen breuk met mijn verleden. Ik draag haar mee, in gedichten, liedjes en verhalen. Heb haar bij me om te bouwen, in een ander licht. 

Lieke van Rooijen, Atelier Papoe